świerk serbski

Świerk serbski – uprawa, odmiany, choroby. Jak wygląda świerk serbski?

Świerk serbski (Picea omorika) to jedna z najchętniej uprawianych roślin ogrodowych. Drzewo należy do rodziny sosnowatych i naturalnie występuje na Bałkanach. Cechuje się jednym z najbardziej oryginalnych wyglądów wśród wielu odmian drzew iglastych. W Polsce uprawia się go oczywiście jako roślinę ozdobną, która pięknie zdobi ogrody urządzone w najróżniejszych stylach. Idealnie nadaje się także na żywopłot. Jak sadzić świerk serbski i jakie choroby dotykają go najczęściej?
Reklama

Świerk serbski – odmiany

Roślina liczy prawie dwadzieścia różnych odmian, które różnią się od siebie wysokością, szybkością wzrostu, szerokością oraz ubarwieniem igieł. Najpopularniejsze odmiany świerka serbskiego to:
  • Pimoco – jedna z najmniejszych odmian świerka serbskiego. Osiąga zaledwie 20-30 cm wysokości. Wyglądem przypomina kolczaste kule na pniu, dlatego też idealnie sprawdzi się w roślinnych rabatach np. obok trzmieliny
  • Nana - cechuje się dość powolnym wzrostem, ale rośnie bardzo gęsto. Maksymalnie osiąga ok. 1,6 wysokości. Iglasty krzew wyglądem przypomina piramidę
  • Aurea – potężne drzewo, które mimo powolnego wzrostu może osiągać nawet 20 metrów wysokości
  • Karel – krótkie, błyszczące i jaśniejsze od dołu krzaka igły nadają mu wyjątkowego wyglądu. Po kilku latach może urosnąć nawet do 80 cm, lecz nie cechuje się nadwyraz intensywnym wzrostem
  • Pendula – drzewo o smukłej i wąskiej koronie, które osiąga lekko ponad 10 metrów wysokości. Boczne gałęzie opadają bezwładnie wzdłuż pnia, co nadaje bardzo ciekawych walorów estetycznych
  • odmiana świerka serbskiego z igłami o kolorze jasno zielonym
    canva.com

    Wymagania i uprawa świerka serbskiego

    Świerk serbski podobnie zresztą jak tuje ogrodowe nie ma zbyt dużych wymagań.
    Reklama
    Śmiało można pokusić się o stwierdzenie, iż jest krzewem łatwym w uprawie. Roślina jest oczywiście mrozoodporna, co jeszcze bardziej sprzyja jej popularności w przydomowych ogrodach. Stanowisko dla świerka serbskiego powinno być jasne, lecz dobrze rośnie również w miejscu półjasnym.
    Reklama
    Świerkowe podłoże nie może być ciężkie. W przypadku tej rośliny ziemia powinna być lekka, oddychająca i przepuszczalna. Sadzenie świerka trzeba przeprowadzić jesienią. Przed włożeniem drzewka do wykopanej w ogrodzie dziury warto wykonać w niej drenaż z kamyków, który uchroni roślinę przed wodnymi zastojami i gniciem układu korzeniowego. Podlewania świerka serbskiego praktycznie nie powinno mieć miejsca, jednak w przypadku letnich kilkutygodniowych okresów pozbawionych opadów atmosferycznych, wystarczy skąpe nawodnienie raz na 10 dni. Konieczne natomiast jest nawożenie krzewów zwłaszcza zaraz po ich wsadzeniu. Najlepszym wyborem będzie mieszanka nawozu organicznego do roślin iglastych. Przycinanie świerka nie jest konieczne, ale warto robić to dla estetyki i kształtowania korony krzewu według własnych upodobań.
    Reklama
    Zabieg ten najlepiej wykonywać wczesną wiosną. Odmiana serbska idealnie sprawdzi się również jako żywopłot.
    świerk serbski posadzony na kamieniach
    canva.com

    Świerk serbski – choroby i szkodniki

    Niestety świerk jak i większość krzewów ogrodowych nie należy do grupy roślin całkowicie odpornych na choroby i szkodliwe organizmy występujące w naturze. Oprócz różnego rodzaju grzybów, które mogą doprowadzić do obumierania rośliny bardzo częstym problemem w uprawie świerka serbskiego są również mszyce oraz przędziorek.
    Reklama
    Autor - Olga Szarycka
    Autor:
    |
    redaktor zaradnakobieta.pl
    o.szarycka@zaradnakobieta.pl
    Wydawcą zaradnakobieta.pl jest Digital Avenue sp. z o.o.
    Google news icon
    Obserwuj nas na
    Google news icon
    Udostępnij artykuł
    Czytaj więcej
    wiciokrzew
    Wiciokrzew (Lonicera) to popularna wieloletnia roślina ogrodowa, która idealnie wpisuje się zarówno w niewielkie, jak i duże przestrzenie. Kwitnące pnącza liczą ponad 180 gatunków występujących naturalnie w Meksyku oraz krajach Afryki północnej. Uprawa wiciokrzewu na balkonie, czy w ogrodzie nie należy do skomplikowanych. Jednak aby cieszyć się jego atrakcyjnym wyglądem, konieczne jest przestrzeganie kilku podstawowych zasad.
    daglezja zielona
    Daglezja zielona (Pseudotsuga menziesii) znana również jako jedlica zielona czy jedlica Douglasa – to iglaste drzewo z rodziny sosnowatych. Naturalnie występuje na terenach Ameryki Południowej, gdzie osiąga nawet ok. 90 metrów wysokości. Natomiast w polskim klimacie w zależności od odmiany dorasta do ok. 35 m. Karłowate odmiany daglezji doskonale sprawdzają się w ogrodowych szpalerach jak i idealnie nadają się do formowania żywopłotu.
    Bugenwilla
    Bugenwilla (Bougainvillea) to roślina ozdobna znana również jako kącicierń należąca do rodziny roślin dziwaczkowatych. Jej cechą charakterystyczną są przepiękne kwiaty, które pojawiają się na całej długości pędu. Naturalnie występuje w Ameryce Południowej gdzie w ciepłym klimacie przybiera formę kwitnącego pnącza, tak samo jak w klimacie śródziemnomorskim. W klimacie umiarkowanym uprawa bugenwilli odbywa się głównie w donicy zarówno w domu jak i w ogrodzie.
    Reklama
    Reklama
    Reklama